VERDIENMODEL PREVALEERT OVER WELZIJN DIER
IK RAAD DEZE KLINIEK AF OMDAT NIET HET DIER VOOROP STAAT, MAAR HET VERDIENMODEL!
In januari van dit jaar werden we door de lokale dierenarts (kijkkosten en fotootje: 400 euro) doorverwezen naar deze kliniek. Onze hond had een verstopte plasbuis en om nierschade te voorkomen was de enige optie om zijn plasbuis te verleggen, hierdoor kreeg hij een nieuwe plasuitgang. Volgens de chirurg was dit een routineklus, dit was de derde in die week. Na een paar dagen zou hij er weer moeten staan.
Omdat wij geen specifieke medische kennis hebben, zijn we afhankelijk van de diagnose van mensen zoals in de kliniek. De blaasstenen in zijn plasbuis kunnen niet verwijderd worden en dan is er blijkbaar geen andere optie dan opereren, het kostenplaatje was bekend: 2200 euro.
Voorafgaand aan de operatie hebben we met nadruk gevraagd of het bij dit bedrag zou blijven en omdat het een routineklus betrof, moesten we hiervan uitgaan.
Voorop stond dat wij de hond niet wilden laten lijden. De overweging om de hond deze ingrijpende operatie te besparen en alle fysieke ellende die er eventueel voor hem uit voort zou kunnen komen, hing ook samen met de kosten die ons te wachten stonden. Dan zouden we ervoor gekozen hebben om hem in te laten slapen.
De hond wordt geopereerd, hij moet wat dagen in het dierenhospitaal blijven. Om hem niet in verwarring te brengen gaan wij niet op bezoek, hij wordt vast goed verzorgd. Na een week blijkt dat hij blijft bloeden, hij wordt opnieuw geopereerd (zonder overleg). Daarbij gaat ook de geldmeter lopen, zij kunnen dat niet doen voor het opgegeven bedrag.
Wij vragen uitdrukkelijk of het niet de 3000 euro te boven zal gaan, maar het blijkt dat we daar dan al overheen zijn.
De hond doet het volgens de arts en de verzorging prima, al moeten zij wel met een katheter elke dag een aantal keer de blaas legen. Het blijkt dat onze hond zijn blaas ‘overstrekt, opgeblazen’ heeft. Die moet weer terug naar normaal formaat, dat duurt even. Nog een week erbij, en dan mag de hond naar huis.
De arts vertelt dat de hond de nacht voordat hij naar huis mag, in zijn hok geplast heeft, hij begrijpt dat niet. Maar wij wel, als je drie weken lang de blaas leegt en een katheter inlaat en je haalt die er dan uit, dan is het logisch dat de hond in zijn hok plast. Zoals de arts ons verzekerde dat de hond ‘absoluut continent’ is, daar komt hij na een aantal weken op terug.
Wij nemen de hond mee, hij en wij zijn extreem blij. Antibiotica, diazepam en een ander middel komen mee.
Laten we hopen dat het zich goed zal ontwikkelen in de loop van de komende tijd.
Die komende tijd kenmerkt zich door een obsessie over plassen, zowel bij de baasjes als bij de hond. Als de medicatie op is, zegt de kliniek dat de hond het nu zelf moet gaan doen. In de weken daarna nemen we nog contact op omdat de hond blijft bloeden als hij plast, dat is niet ernstig verzekert de arts. Gaat vanzelf over.
Nu, 9 weken later, kan onze hond meestal niet plassen, soms wel, en dan ook overal. In de auto, op zijn deken, in de bijkeuken, in de gang, we moeten hem wel 20 keer per dag naar buiten laten (en we lopen uiteraard ook nog met hem) om hem te laten plassen, als dat al lukt. Hij staat er sneu en zielig bij, verkrampt, hij gaat stinken. Ik was hem, maak zijn poten schoon waar hij meestal op plast omdat hij nog zijn poot optilt.
In het weekend bel ik nog met de kliniek, geen gehoor, uiteindelijk wel. Maar niemand die aanwezig is die ons echt kan helpen. Of het niet tot morgen kan wachten, zolang er nog maar een paar druppels uitkomen hoeven we ons geen zorgen te maken.
Vanmorgen, weer een bijkeuken met een stinkende vloer vol urine, de hond in de war. Hij weet dat het niet klopt en voelt zich niet goed.
We nemen contact op met een andere dierenarts, in de middag gaan we naar haar toe. Zij hoort ons verhaal aan en komt naar buiten om naar de hond te kijken. ... vervolg morgen
21 de março de 2020
Opinião espontânea
